Conversation with Dramebaazi

23 Thursday Jul 2020

Posted by in ANAD Foundation

≈ Leave a comment

Tags

, , , ,

Greetings to all my fellow panelists, the creative arts team especially those working off the screen, all participants, and viewers!

Firstly, I would like to thank The Creative Arts for extending their kind invitation to join today at the inaugural of their annual performing arts festival – Dramebaazi International Children’s Theatre Carnival. It has been my pleasure to follow the schedule since Monday, July 27th. I would like to congratulate curators Ramanjit Kaur and Baiśali Chatterjee Dutt for their wonderful Dramebaazi. I am still not sure who is the better drāmēbaaz out of the two curators who have taken us all on, and I quote, ‘this Creative journey where we create a safe space for the young to learn, as well as express and share their love for the Arts.’ 

In my view, the manifestation of art is the lesser half — the better half is the flow of creative juices unabated. Whether they are manifest as a work of art, a monotonal sketch in a single line, or a musical performance — a composition, theatre, as poetry or prose, is not as important for me as it is to ensure the juices are pure, and that they represent one’s journey within, and reflections without. The greatest teachers, when they are, just ensure that the creative juices flow on fearlessly with their purity and sanctity intact. The agenda, if at all, being just to be.

We are all born Dramebaaz for the entire creation is a Kartārī Drama, 

a grand play
up in the air
like the rice grains
colours myriad
catapulted from the śunya
but then held at the peak of the breath
suspended as if
the breath forgets
whether
it was at
an inhale
or
an exhale
whether
it was a catapult
in angst
some trepidation
or in celebration
or was it both
joy
and sorrow
life
and death
ebb
and flow
beginning
and end
I think
I am fond of
questions
I find answers
very boring.

Theatre is the complete art-form when enacted and celebrated in full. It has all components — play of light and dark, design — set, costume, script, —even audience, poetry and/or prose, music, dance, from harsh reality to eutopia and illusion. You have to be addicted to the idea of theatre to be good at it. You’ve to be mad – madly in love with yourself; possessed with an innate capacity and courage to clinically measure yourself to the finest parameters that there are, and beyond, and in being able to take initiatives without delay to weed out the dark — the hidden within and without — blind spots. Passion and inexhaustible intent to tirelessly cut your diamond come what may, and sucking the glitter — the sparkle — out for yourself, and for others to see it to believe it. And then make them all stand on their toes to exclaim — ‘yes, this was it!’ Yes, that’s it!’ For me, it is in the foreplay — the pre-production, and the after play, the post production, for the act is also for the others to see, and respond. The fore and the aft challenges you to see for yourself, and respond. All art forms and artists scattered across the globe may seem disconnected — a broken pearl necklace but then I see the thread that connects them. The grand synchronisation in session — always. The perfect-imperfect melody, the perfect -imperfect rhythm. 

I compliment all participants from Australia, Bangladesh, India, Iran, Sri Lanka, UK, and the United States of America, who shall not only be talking about various aspects of the arts in the scheduled webinars, but also perform and conduct workshops. I hope these Dramebaazi exchanges will make lead to richer creative harvests. And of course, best wishes to WICCI, and The Creative Arts!

Bhai Baldeep Singh
Founder, and Managing Trustee
The Anād Foundation, New Delhi

Śrēśṭha Bhārat Saṅskritī Samāgam III

26 Monday Nov 2018

Posted by in ANAD Foundation

≈ Leave a comment

Śrēśṭha Bhārat Saṅskritī Samāgam III

#SangeetNatakAkademi (www.sangeetnatak.gov.in), in collaboration with the #GuruNanakDevUniversity (http://online.gndu.ac.in)
 

Photomapping of the event by Bhai Baldeep Singh:
The event was hosted in premises of the Guru Nanak Dev University with the intention of marking the beginning of the 550th birth anniversary celebrations of Sāhib Srī Gurū Nānak Dev and ushering in the golden jubilee year of the Guru Nanak Dev University. It was literally the whole nation converging together in celebration. As the university’s Dashmesh auditorium was under renovation, the performances were held at the Arts Gallery, Amritsar. As I was travelling back from the US, I missed the first day’s events as well as the Santūr solo performance of Pandit Shiv Kumar Sharma.  

Venues
Seminar Sessions were held at Seminar Hall, Sri Guru Granth Sahib Bhawan, Guru Nanak Dev University, Amritsar, while the performances held at Art Gallery, Indian Academy of Fine Arts, Madan Mohan Malviya Road, Amritsar. You can find the details on the Akademi site’s link:
http://sangeetnatak.gov.in/sna/events_list.php?section=current

Technical Jargon
With regards to the equipment used, I still use my fast ageing Nikon D810 but have stopped using the Nikkor automatic lenses, (in mm) 14-24, 24-70, 70-210 and 60 Macro, which are still near-brand new condition. About 3 years ago I bought the ZEISS Planar lenses —T* 2/25mm and T* 1,4/85 mm. ZEISS Camera Lenses have been kind to (sort of) partner by lending their #Otus, #Batis and #Sonnarseries lenses to me for The Anād Foundation‘s documentation and archiving endeavours. Zeiss’s India head, Umender Shah, provided me with the T* C Sonnar 2/135 ZF and which I have mostly used. On the last couple of days, I did carry the Planar T* 1,4/85 along changing lenses every now and then wishing along to have carried along a second camera body.
Anyway, do leave a note or two about the shots that catch your imagination, or deserve your ire.

Photos by Bhai Baldeep Singh
#ZEISS T* C Sonnar 2/135 ZF

Ādarś Police Station and Bābā Nānak

20 Wednesday Jun 2018

Posted by in ANAD Poetry Page

≈ 2 Comments

A poem (Punjabi. See bottom for its transliteration in English) by Bhai Baldeep Singh in wake of the gruesome destruction of precious heritage by the Sultanpur Lodhi Police Station cops on May 13, 2018:

ਓਏ ਨਾਨਕ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਵੇ
ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਆਦਰਸ਼ ਨਹੀਂ
ਮੈਂ ਆਦਰਸ਼ ਪੁਲਿਸ ਥਾਣਾ ਹਾਂ
ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ ਲੋਧੀ ਦੇ
ਕਿਲਾ ਸਰਾਏ ਦਾ
ਇਹ ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ
ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੈ
ਹੁਣ ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ
ਨਾ ਤੇਰੀ ਕਿਸੇ ਭੈਣ ਨਾਨਕੀ ਦਾ

ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਤੇ ਤੇਰੇ
ਮਰੇ ਮਰਦਾਨੇ ਲਈ
ਰਬਾਬ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਇਹ ਲੌਂਡਾ ਤੇਰਾ ਬਲਦੀਪ ਜਿਹੜਾ
ਬੜਾ ਬਾਬਾ ਬਣਿਆ ਫਿਰਦਾ ਸੀ
ਮਟਕ-ਮਟਕ ਕਿੰਝ ਤੁਰਦਾ ਸੀ
ਦਹਾੜ-ਦਹਾੜ ਕਿੰਝ ਹੱਸਦਾ ਸੀ
ਉੱਚੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ
ਕਲਚਰਲ ਰੀਸਰਜੈਂਸ ਦੀ
ਰੈਨੇਸਾਂਸ ਦੀ
ਭਾਲ ਤੇ ਸਾਂਭ ਸੰਭਾਲ ਦੀ
ਦੇਹਾਤੀ ਵਿੱਦਿਅਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੀ
ਹਾ-ਹਾ ਕਦੇ ਗਾਂਵਦਾ ਸੀ
ਮਮ੍ਮ-ਮਮ੍ਮ ਮੌਨ ਧਾਰਦਾ ਸੀ
ਹੁਣ ਵੇਖ ਉਹਦੇ ਹੀ ਅੱਥਰੂਆਂ ਦੀ
ਚੂਲੀ ਕਿਵੇਂ ਭਰ ਅਸਾਂ
ਉਸ ਡਬੋਇਆ ਐ
ਹੁਣ ਜਿਉਂਦੇ ਜੀ
ਕਿੰਝ ਰੋਇਆ ਐ
ਕਿੰਝ ਮੋਇਆ ਐ

ਕੇ ਸਾਜ਼ ਭੀ ਮੁੜ
ਬਣਾ ਨਾ ਸਕੇ
ਤੰਦ ਲਾ ਨਾ ਸਕੇ
ਬਜਾ ਨਾ ਸਕੇ
ਸਿਖਾ ਨਾ ਸਕੇ
ਅਸਾਂ ਸੰਦ ਵੀ ਉਹਦੇ
ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵਡੇਰਿਆਂ ਦੇ
ਅਸਾਂ ਕਫ਼ਨ ਕੀਤੇ
ਅਸਾਂ ਦਫ਼ਨ ਕੀਤੇ

ਭੰਨ ਸਿੱਟੀ ਏ ਅਸੀਂ
ਤੇਰੀ ਲਗਦੀ ਰਬਾਬ
ਲਤਾੜ ਲਤਾੜ ਕੇ ਤੋੜੀ ਹੈ ਅਸਾਂ
ਬੜੇ ਸੁਆਦ ਦੇ ਨਾਲ,
ਅਮਰਦਾਸ ਦੇ ਸਰੰਦੇ ਤੇ
ਹਰਗੋਬਿੰਦੀ ਤਾਊਸ ਸਮੇਤ,
ਬੇਇੱਜਤ ਤੇ ਬੇਜ਼ੁਬਾਨ ਕੀਤੀ ਹੈ
ਹੁਣ ਵਜਵਾ ਕੇ ਦੇਖ ਜ਼ਰਾ
ਇੱਕਵੀ ਸੁਰ ਤਾਂ ਗਾਕੇ ਵੇਖ ਜ਼ਰਾ
ਤੈਨੂੰ ਗਾਉਣ ਦੇਨੇ ਆਂ?
“ਤੂੰ ਹੀ ਨਿਰੰਕਾਰ”
ਵਜਾਉਣ ਦੇਨੇ ਆਂ ਅਸੀਂ?

ਬਾਬਰ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਸੀ
ਅਸੀਂ ਓ ਕਾਰਨਾਮਾ ਕੀਤਾਏ

ਤੇਰੇ ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਦਾ
ਬਲਾਤਕਾਰ ਅਸਾਂ ਰੱਜ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਤੇਰੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦਾ
ਸੱਤਿਆਨਾਸ਼ ਅੱਜ ਕੀਤਾ ਐ ਅਸੀਂ

ਪੁਨਰਸਿਰਜਣ ਦਾ
ਤੇਰੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੀ
ਮੁੜ ਬਣੀ
ਹਰ ਉਮੀਦ ਦਾ
ਗਲ੍ਹਾ ਘੋਟਿਆ ਹੈ
ਤੇਰੇ ਸੁਪਨਿਆ ਦਾ
ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਤੇਰੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਕੁੱਖ
ਸੁੰਨੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਸੀਂ
ਅਹਾਂ ਝੂਠ ਵੀ ਰੱਜ-ਰੱਜ ਬੋਲਿਆ ਐ
ਕਹਿਰੀਂ ਕੁਫ਼ਰ ਵੀ ਗੂਹੜਾ ਘੋਲਿਆ ਐ

ਯਾਰ ਅਸਾਡੜੇ ਹਨ ਉਹੀ ਜਿਹਨਾਂ
ਨੌਂ ਤੇਰਾ ਮੁਸਲਸਲ ਵੇਚਿਆ ਹੈ
ਯਾਰ ਪਾਲਦੇ ਆਂ ਉਹੀ ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ
ਰੋਟੀ ਨਿੱਚੜੇਆਂ ਲਹੂ ਦਾ ਦਰਿਆ ਵਗਿਆ ਹੈ
ਨੌਂ ਤੇਰਾ ਬਸ ਕਾਫੀ ਹੈ
ਤੇਰੀ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ

ਨਾਨਕ ਤੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੈਹ ਨਹੀਂ
ਤੇਰਾ ਐਥੇ ਹੁਣ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ
ਅਹੀਂ ਤਾਂ ਰੱਬ ਵੀ ਪੁੱਠਾ ਟੰਗਿਆ ਐ
ਐਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕੁਝ ਹੈ ਸੋ ਹਮਰਾ ਹੈ
ਤੂੰ ਕੋਈ ਆਦਰਸ਼ ਨਹੀਂ
ਅਹੀਂ ਹਾਕਮ ਹਾਂਗੇ ਸੁਲਤਾਨਪੁਰੀਏ
ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਆਦਰਸ਼ ਪੁਲਿਸ ਥਾਣੇ ਦੇ
ਸੱਭ ਕੁੱਜ ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਹੈ
ਐਥੇ ਤੇਰਾ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ
ਨਾ ਭੈਣ ਤੇਰੀ ਉਸ ਨਾਨਕੀ ਦਾ

ਭਰ-ਭਰ ਉਦਾਸੀਆਂ
ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਸੀ
ਹੁਣ ਨਾ ਆਨ
ਸ਼ਕਲ ਵਿਖਾਵੀਂ
ਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਪੋਥੀਆਂ ਕੀ
ਸਾਜ਼ ਵੀ ਕੀ
ਤੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਕੀ
ਬ੍ਰਹਮਬਾਜ਼ ਵੀ ਕੀ
ਤੇਰਾ ਮਰਦਾਨਾ ਕੀ
ਊਹਦੀ ਰਬਾਬ ਵੀ ਕੀ
ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਕੱਢਿਆ ਅਸਾਂ
ਤੂੰ ਤੁਰਦਾ ਬਣ
ਮੁੜ ਆਵੀਂ ਨਾ
ਐਥੇ ਤੇਰਾ ਹੁਣ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ
ਜੋ ਕੁੱਝ ਵੀ ਹੈ ਸੋ ਹਮਰਾ ਹੈ!

Oyē Nānak
Tūṅ ḳaōṇ hâiṅ vē
Terā kōī ādarsh nahīṅ
Mâiṅ Adarsh Police thāna hāṅ
Sultanpur Lodhi dē
Qilē Sarāē dā

ēh Sultanpur
huṇ mērā hâē
huṇ eh tērā kujh vī nahīṅ
nā terī kisē bhâiṇ Nānakī da

tērē layī
te tērē marē Mardānē layī
rabāb baṇā rehā sī
ēh launḍā terā baldīp jehṛā
baṛā bābā baṇēā firdā sī
maṭak maṭak kiṅj turdā sī
dahāṛ dahāṛ kiṅj hasdā sī
ūcchīāṅ lammīāṅ gallāṅ kardā sī
cultural resurgence di
renaissance di
bhāl tē sāmbh sambhāl di
dēhāttī vidyakk parṇāliāṅ dī
Hā-Hā kadē gāṅvdā sī
Mmm-Mmm maōṇ dhardā sī
huṇ vēkh ūhdē hī atthrūāṅ dī
chūlī kivēṅ bhar asāṅ
ōs ḍōbēyā âē
huṇ jēōṅdē jī
kiṅj rōēyā âē
kiṅj mōēyā âē

kē sāẓ bhī muṛ
baṇā nā sakē
taṅd lā nā sakē
bajā nā sakē
sikhā nā sakē
asāṅ saṅd vī ūhdē
tē vaḍḍē-vaḍerēāṅ dē
asāṅ ḳafaṇ kītē
sārē dafan kītē

bhaṅ siṭṭī ē asīṅ
tērī lagadī rabāb
latāṛ-latāṛ kē tōṛī hâē asāṅ
baṛē swād dē nāl,
Amardas dē saraṅdē tē
Hargōbiṅdī tāūs samēt,
bēizzat tē bēzubān kīttī hâi
huṇ vajvā ke dēkh zarā
iḳḳvī sur tāṅ gākē vēkh zarā
tâinū gāoṇ dēṇṇē āṅ?
Terē Marjāṇē nūṅ
taṅd laōṇ diṇṇē āṅ?
“tūṅ hī niraṅkār”
vajaōṇ deṇṇē āṅ asīṅ?

Bābar jō nahīṅ kar sakēā sī
asāṅ ō kārnāmā kitâē

tērē brahmnād dā
balātkār asāṅ rajj kītā hâē
tērī virāsat dā
satyānās ajj kītā âē asīṅ

punarsirjaṇ dā
terī virāsat dī
muṛ baṇī
har uṁṁīd dā
galā ghoṭṭēā hâi
tērē supṇēāṅ dā
qatal kītā hâē
tērē bhavikh di kuḳh
sūnī kītī hâi asīṅ
ahāṅ jhūth vī rajj-rajj bōlēyā âē
kufarīṅ hanēr gūhṛā ghōlēyā âē

yār asāḍaṛē haṇ ōhī jīhṇāh
naōṅ tērā musalsal vēcēā âē
yār pāldē āṅ ōhī jīhṇāh dī
roṭṭī nicchaṛēāṅ lahū dā darēā vagēā âē
naōṅ tērā bas kāfī hâē
tērī sānūṅ kōī lōṛ nahīṅ

Nānak tūṅ kōī śēh nahīṅ
terā âithē huṇ kujh vī nahīṅ
ahīṅ tāṅ rabb vī puṭhā taṅgēyā âē
âēthē jō kujh vī hâē sō hamrā hâē
Tūṅ kōī ādarsh nahīṅ
ahīṅ hākam hāṅgē Sultanpurīē
mulāẓam Adarsh Pūlis thānē dē
sab kujh huṇ asāḍḍā hâi
âēthe tērā kujh vī nahīṅ
nā bhâiṇ terī us Nānakī da

bhar-bhar ūdāsīāṅ
tūṅ muṛ āōṅdā sī
huṇ nā āṇ
shakal vikhāṅvīṅ
kē tērīāṅ pōthīāṅ kī
sāẓ vī kī
tērā brahmnād kī
brahmbāj vī kī
terā Mardānā kī
ūhdī rabāb vī kī
tâēnūṅ huṇ kaḍḍēyā asāṅ
muṛ āvīṅ nā
tūṅ turdā baṇ
âēthē tērā huṇ kujh vī nahīṅ
jō kujh vī hâē sō hamrā hâē!

Perhaps Avoidance, Perhaps Strategy

21 Tuesday Mar 2017

Posted by in ANAD Poetry Page, Quotes, Sarcasm

≈ Leave a comment

Ignorance is such a bliss,
That adorns itself with five
Ornaments – all obstinate;
Those who have it —
Avoid ’em at all times.

There is innocence
Bordering ON foolishness,
That often comes educated.

There is ignorance
That wears two bangles
Curiosity and enthusiasm;
In its eyes
A sense of wonderment,
And a flair of innocence!

In life, one must have two strategies.
That is,
When an enemy comes to get
One must know what to do;
When an enemy comes to begotten
One must know what to do.

Bhai Baldeep Singh